Duinkerke heeft een ander idee van het vangen van uw avondmaal. Tijdens het carnaval stopt de processie bij het stadhuis en gooien de burgemeester en gasten verpakte haring in de menigte. Het aan land brengen van een is een prijs op zich: het plaatselijke toeristenbureau beschrijft de vangst als bijna belangrijker dan het eten ervan.[1]
De bredere viering is gebaseerd op het maritieme verleden van de haven. Voordat ze op lange kabeljauwvisserijreizen naar IJsland gingen, hielden reders afscheidsfeesten voor hun bemanningen. Die bijeenkomsten raakten verstrengeld met de festiviteiten voor de vastentijd. Het vissen gooien behoort tot een later hoofdstuk; het moet niet verward worden met een ongewijzigd ritueel van de vroegste reizen.[1]
Nu de heerlijk lokale rimpel: dezelfde toeristische rekening registreert gedroogde vis die in Rosendaël en Saint-Pol-sur-Mer wordt gegooid, maar kaas in Bergues. In Malo-les-Bains worden viooltjes uitgedeeld. Als je een klein stukje langs deze kustlijn loopt, verandert het visitekaartje van het carnaval.[1]