У Дзюнкерку па-свойму разумеюць, як злавіць сабе вячэру. Падчас карнавалу шэсце спыняецца каля ратушы, а мэр і госці кідаюць у натоўп загорнутых селядцоў. Злавіць вэнджаную рыбу — ужо ўзнагарода: паводле мясцовага турыстычнага бюро, злавіць яе амаль важней, чым з’есці.[1]
Больш святкаванне черпает з марскага мінулага порта. Перад доўгімі трэскінымі рэйсамі ў Ісландыю суднавласнікі праводзілі прашальніцкія вячэры для сваіх экіпажаў. Гэтыя сходы перапляліся з святкаваннямі перад Вялікім постам. Кіданне рыбы адносіцца да больш позняй главы; яго не варта паглыбляць з нязменным рытуалам самых ранніх падарожжаў.[1]
А цяпер пра мясцовую асаблівасць: у тым жа справаздачы аб турызме пазначана, што сушаную рыбу кідаюць у Розендаль і Сен-Поль-сюр-Мер, а сыр – у Берг. У Мало-ле-Бене распаўсюджваюцца фіялкі. Прайдзіце па гэтым участку ўзбярэжжа і візытная картка карнавала зменіцца.[1]