Os xardineiros en Rusia sementaban cenorias en condicións de inverno, calculando nun arrefriamento estable para protexer as sementes. Con todo, o tempo cambiou, traendo temperaturas diúrnas por riba de cero e choiva que desconxelaron as camas do xardín. A fonte sinala que a calor a curto prazo non significa necesariamente que as sementes broten prematuramente, e as plántulas de outono temperá poden sobrevivir á primeira xeada se están cubertas de neve.[1]
Se as cenorias xa brotaron, poden loitar máis tarde na tempada. As plantas que pasan o inverno como plántulas adoitan converterse en talos con flores no verán, dando como resultado raíces grosas en lugar de cenorias comestibles. Consecuentemente, depender desta cama específica como a única fonte de colleita é arriscado. A sementeira adecuada de inverno xeralmente ocorre en terreo conxelado con reservas de solo preparadas e película protectora ata que regrese a conxelación estable.[1]
Os xardineiros observan a temperatura do solo e agardan polos brotes antes de decidir se perturbar o leito. Se non aparecen brotes, a parcela normalmente déixase sen perturbar. A fonte menciona que as perdas son máis probábeis en anos con pouca neve ou condicións flutuantes onde a neve se derrete e conxela repetidamente.[1]